Amina's eerste ervaringen met Sering

 Het podium

De talloze keren dat we in lachen uitbarsten en niet meer kunnen ophouden. De ontelbare momenten dat we in alle stilte ontroerd raken door de woorden van een ander. De verbazing, verwondering als één van de meisjes iets doet of zegt terwijl je het haar nooit zou aangeven. De durf,  het lef en het vertrouwen hebben om  daar te staan en die oefening tot een goed einde te brengen. We doen het allemaal met maar één doel: ons project, ons avontuur. 

De warme ontvangst en open dialoog bij Sering werd de start van dit avontuur.  Zoals meestal het geval is bij avonturen, kwamen we wel wat obstakels tegen op onze weg  maar die werden vakkundig opgelost door de Sering-crew.  Op het podium bestaan geen obstakels, dat is het voornaamste dat we  geleerd hebben tijdens onze tocht door Sering-land. “Stop met het zoeken naar veiligheid, want die is er niet.” Ik hoor het Mia nog zo zeggen.  Het was een klik die ik moest maken, durven loslaten, durven doen. Eenmaal die klik er was, voelde niets nog verkeerd. Ik zag het anderen ook doen en dat was mooi om te zien,  heel mooi.

Het podium werd onze leerschool en wij groeiden met elke repetitie. Iedere keer werd een ontdekkingsreis waar we maar niet genoeg van kregen . Vergelijk het met dorst en honger. Dat zijn primaire behoeftes van de mens die je ze onmogelijk kan ontzeggen. Neem nu dat je een bepaalde periode enorme dorst of honger hebt.  Je snakt, je hunkert naar een druppel water of een stukje brood. Wanneer je in de verte helderblauw water ziet, stromend uit een bron, dan ren je er als een bezetene naar toe. De honger is voor later, maar de dorst  wordt nu gelest. Met elke slok groeit de voldoening en vergeet je de honger.

Er was altijd die drang naar meer,  een gemis dat we niet meteen konden benoemen.  Wij hebben een stem, waarom konden we die niet gebruiken? Wanneer werden we geacht om onze stem te laten horen? Is het wel juist als we ze nu, op deze manier laten horen? Als het nu niet ‘goed’ is, wanneer is het dan wel ‘goed’? We zijn van het idee afgestapt dat er iets zou bestaan als ‘goed’ of ‘niet goed’. Acteren is spelen, acteren is accepteren, acteren is loslaten en springen met je ogen dicht. 

Zes  giechelende meisjes hebben deze stap gewaagd. Elk trotseerde het podium, soms alleen, soms met een ander. Allemaal gestart met een bang hartje, maar nu gegroeid met een eigen personage dat we met al onze wilskracht op dat podium willen neerzetten.

Het avontuur is nog lang niet voorbij.