Eerste indrukken Sinds enkele maanden ken ik Sering. De eerste contacten waren virtueel. Ze verliepen via mail, gevolgd door een uitnodiging voor de voorstelling Parsonia. Dan, ons eerste contact in realiteit. Ik zie: een gezellige ruimte, kleurige mensen. Mia die me aanspreekt en uitnodigt voor een babbel na de voorstelling. Vriendelijke vrijwilligers achter de toog (Frank en Sigrid), een kopje koffie en een voorstelling waarvan ik geniet. Een gesprek met Mia en Paula en Roeland. Een kus van Lukas, een van de jongere spelers. Terug thuis weet ik het zeker: daar wil ik als vrijwilligster aan de slag. Die goesting wordt wel even op de proef gesteld. Eerst door een pijnlijk hoofd van mezelf en later die week door bakken sneeuw vanuit de lucht. Mijn eerste dienst achter de bar. Maar de voorstelling kan niet doorgaan. De wegen zijn spekglad. We putten troost uit een thermos koffie.

Donderdag 25 maart. Sering nodigt alle vrijwilligers uit om de Wereldwijde Theater Carrousel te introduceren en de DVD te bekijken. Nu nog ontdekken wat die Wereldwijde Theater Carrousel is. Want daar heb ik eerlijk gezegd geen flauw benul van. Vooraf biedt de website gelukkig een heleboel informatie. Oef, nu ben ik toch een beetje voorbereid. Voorbereid op wat? Dat ontdek ik wel op het moment zelf. Het is een mooi moment om meer mensen van Sering te leren kennen, zeker als ik boven de bel lees “wees welgekomen”.

Opnieuw valt me op hoe snel ik me thuis voel bij Sering. We zitten met 9 mensen rond de tafel en stellen onszelf voor. Mia en Xuan behoren tot de vaste ploeg, de anderen zijn kandidaat vrijwilligers. We bekijken de DVD van de Wereldwijde Theater Carrousel: Vijf sociaal-artistieke theaters steken letterlijk de koppen bij elkaar en reiken elkaar virtueel de hand. Zuid-Afrika, Peru, Irak, V.S., België zetten de carrousel in beweging. Er is niet één manier, wel een eigen manier. Het gaat niet om één rit of eenzelfde tempo, het gaat om verschillende mogelijkheden. Ik hoor een duidelijke visie, ik zie gepassioneerde mensen, ik proef sterke ideeën, ik ruik geen enkel spoortje competitie, ik voel een virtuele wereld die realiteit wordt. De beelden spreken voor zich, de ervaringen van Mia en Xuan versterken dit. We praten nadien verder bij een glaasje wijn.

En dan is er de vraag: wat nu? Hoe concreter, hoe beter. We schudden onze kwaliteiten uit onze mouw. Samen beschikken we over groene en handige handen, luisterende oren, tips voor kids en andere mensen, talenknobbels, vrijwillige studenten, onthaalpunten, opwarmertjes en ijsbrekers. En hoewel we misschien ook graag toneel willen spelen, doen we helemaal niet alsof!


Ik heb het gevoel dat deze nieuwsgierige mensen wel eens nieuwe vrijwilligers kunnen worden, stiekem al zijn. Laat ons dus niet langer in bekoring, maar geef ons alvast enkele taken. (Ilke)
terug