Anderhalf jaar lang werkten 18 spelers en drie regisseurs rond een thema waar het hart en het hoofd vol van waren: een algemeen gevoel van chaos. Bij de ouderen kwam dit deels omdat ze de evolutie niet meer kunnen bijhouden, ook al zouden ze dat willen. Bij de jongeren omdat de wereld van vandaag hen zo opeist dat de mogelijkheid tot diepgaande contacten - door tijdsgebrek - blijkbaar onmogelijk wordt. En dan heb je nog de generaties er tussenin, die met één been in de wereld van hun ouders staan, en met het andere achter hun kinderen aanhollen. Gedurende het hele werkproces groeide dit gevoel van chaos nog meer, omdat de spelersploeg wordt vertegenwoordigd door een zeer diverse groep mensen die trachtten hun individuele agenda’s waar mogelijk op elkaar af te stemmen. Chaos alom. De werktitel werd dan ook de uiteindelijke titel, want geen enkele term bleek meer toepasselijk. Dit leidde tot de deurenkomedie ‘Chaos’. 18 spelers vertolken personeel en cliënteel van een wat verouderd maar sympathiek hotel. Hun (samen)leven zou eindeloos en onveranderlijk kunnen doorgaan lijkt het soms. Tot een gebeurtenis van buitenaf daar verandering in brengt.